I SERVED THE KING OF ENGLAND Speciaal vertaald voor Rietje!
Gevangenis Praag
Ik was veroordeeld tot 15 jaar,
maar vanwege amnestie zat ik slechts 14 jaar en 9 maanden.
Het was altijd mijn geluk
om ongelukkig te worden.
Ik was mijn leven lang bezig om miljonair te worden.
Maar daarvóór wilde ik niets anders
dan knakworsten verkopen op het perron van het station.
Ik heb honger
Laat de munten maar zitten, geef me alleen het papiergeld!.
En ik verkocht zóveel van die worstjes
dat ik vastbesloten was om miljonair te worden.
Dan zou ik een klein hotel kopen en trouwen met een rijke meid.
en als mijn vrouwen ik ons geld bij elkaar zouden doen
zou ik aanzien verwerven, zoals andere hoteliers.
Iedereen zou me waarderen als een rijke man,als miljonair.
Ik was zelfs in staat om op het station te huilen.
En omdat ik klein was, een perfecte piccolo,
Zouden ze me geld geven omdat ze dachten dat ik wees was.
Aldus begon ik zelf geld te krijgen.
binnen een maand had ik een paar honderd,toen zelfs 1000 kronen.
En ik ontdekte wat mensen motiveert
en wat ze bereid zijn te doen voor een paar luttele kronen:
ze buigen zich voorover,knielen, kruipen zelfs op handen en voeten.
Ik dagdroomde vaak over het rondstrooien van handenvol munten
en die te verspreiden alsof ik een akker inzaaide.
Bijna niemand kon de verleiding weerstaan om het geld op te rapen,
hoe ze elkaar verdrongen en hun hoofden stootten tijdens het graaien,
munten waarvan ze allemaal dachten dat die van hen, alleen van hen waren.
Maar dat was lang geleden.
Nadat ze me vrij lieten zeiden ze
dat ik elk werk zou kunnen vinden waar ik zin in had.
op voorwaarde dat dat vlakbij de Grens zou zijn.
Ze stuurden mij naar een wegwerker ver weg in de bergen
waar zwervende Duitsers hun leegstaande huizen hadden betrokken.
Ze gaven me zelfs de sleutel van een van die huizen.
En het ongelooflijke was, en wat ik maar niet kwijt raakte,
was dat ik wist dat ieder ander mens
deze plek zou hebben ontvlucht als een plaats des ongeluks.
Maar ik verheugde me juist om zoveel troep te zien
Ik wist dat ik het leuk zou gaan vinden, dat dit mijn nieuwe thuis zou worden.
Ik beschouwde het als een goed teken dat de sleutel van een vorig café paste
want ooit begon ik in een café,
en ik heb mijn hele leven in de horeca gewerkt.
Ik was klein, kwam uit een klein dorp
en daar voelde het als de Grote Wereld.
Daar kwam een select gezelschap: de notaris en de stationschef,
de veearts, de muziekleraar van school, industriëlen ...
Die konden de hele middag bier zuipen, discussiëren, bijvoorbeeld over
een populier die buiten de stad stond bij een brug, 30 jaar geleden.
Je zou zeggen dat er nooit een brug geweest was, alleen een populier.
Iemand anders zei dat de brug alleen een plank was met een railing,
ze schreeuwden en vloekten. maar het ging nergens over.
Ze schreeuwden maar wat, alsof het bier daar nog lekkerder van werd.
Denkt u dat ik mijn bisschop moet verschuiven naar G7?
Verplaats uw ridder naar C5, dan heeft u gewonnen.
Mr. Dite, bemoei je met je eigen zaken!
Ho eens even. Die garnaal heeft gelijk. Schaakmat!
Een andere keer maakten ze ruzie over het beste bier in Bohemen.
De een zei Protivin, een ander Vodnany, een ander Nymburk,
- en een ander zei... - Pils is beroemd over de hele wereld!
En hoewel ze schreeuwden vonden ze elkaar allemaal aardig.
Ze schreeuwden uitsluitend als een manier om de tijd door te komen
En ik was er verbaasd over hoe rijke mensen zich een hele middag kunnen vermaken.
Behalve de longen wil ik alle hoofdgerechten die u hebt.
Breng ze me stuk voor stuk tot ik stop zeg.
Breng daarna 4 flessen mineraalwater en een pond salami naar mijn kamer.
Zo leerde ik mijnheer Walden kennen.
Waarschijnlijk vond hij mij aardig omdat hij net zo klein was als ik.
Ik vertegenwoordig de Nederlandse Van Berkel & Co.
De grootste firma ter wereld is de Katholieke Kerk.
Zij doen zaken in iets dat nog nooit iemand heeft gezien of aangeraakt:
namelijk dat wat we God noemen.
De op een na grootste is, Van Berkel, die maakt weegschalen,
die wegen nauwkeurig, zowel op de evenaar als op de Noordpool.
We maken ook allerlei soorten vlees- en salami-snijmachines.
Kijk eens hoe mooi dit instrument is...
Heb je ooit zoiets moois gezien?
Het kostte een week om alles te verdienen wat je op hier dit tapijt ziet liggen.
Ik verkocht tien weegschalen en zeven vleessnijmachines
Ik koop, ik verkoop, ik weet wat te kopen en waar te verkopen.
Dat is waar het om gaat.
Ik zag jou worstjes verkopen op het station.
Ik heb ook gezien hoe knap jij goochelt met woorden.
Maar je moet nog leren hoe je je muntjes zodanig weggooit
dat ze als papiergeld weer bij je terugkomen.
Je zit hier goed. Je bent klein en kleine mensen hebben kansen.
Je gaat het helemaal maken. Realiseer je dat dat in je bloed zit..
Geld kan de wereld aan je voeten leggen!
Onthoud, jongen van me, als je hierin slaagt
kan het leven mooi zijn, zo mooi!
Ik maakte een voorstelling van mezelf.
Ik zou al het geld dat ik had verdiend precies zo uitleggen.
Op de grond, dit zou een beeld uitdrukken van mijn vaardigheden, mijn kracht.
Maar nu is het enige dat ik uitspreid grind.
Ik zou er een weg mee kunnen aanleggen.
Naarmate ik mijn leven vul met het maken van deze weg,
lijkt het er meer en meer op alsof dit iemand anders overkomt,
mijn leven lijkt geschreven te zijn als een roman, maar dan door iemand anders.
Welkom! Hebben ze jou hier ook voor straf naar toe gestuurd?
Straf?
- Niemand is hier zomaar. - Nee?
Mijn naam is Marcela.
Ik was in de leer bij de chocoladefabriek in Orionka.
Ik heet Dite, ze willen dat ik grind op deze weg gooi.
We zijn hier om bomen te vinden waar melodieën in zitten. Muziek.
Sparrenbomen zoals deze zijn schaars. Daar is muziek in opgeslagen.
We zullen deze boom naar een instrumentenfabriek brengen,
en dan worden er daar latjes en dunne planken van gemaakt,
... waar ze er violen en cello's,en andere muziekinstrumenten van maken.
- Ik zit hier ook voor straf. - Straf?
Omdat ik zo van .....DANSEN hield.
De mens is een kwaadaardig schepsel, stompzinnig en crimineel.
Die man is hier ook om een bepaalde reden, klopt?
Ik denk dat hij universitair geschoold is.
Hij onderwees Franse literatuur en esthetica.
- Hoe weet je dat? - Zie ik aan zijn vingers.
En jouw ogen vertellen mij dat je van mannen houdt.
Ik houd van dansen, en om te gaan met wie ik uitkies.
Ik zag meteen dat ze op een gereformeerde school heeft gezeten,
of een van de meisjes was die bij de Powder Tower in Praag stonden.
En ik verlangde ernaar haar langzaam uit te kleden.
En als dat niet kon, dan tenminste met mijn ogen.
Eigenlijk was ik verrast,
en ik vond het een goed teken dat die jonge roodharige
begeerte in me had gewekt, na al die jaren.
Je bent een leerling, dus onthoud: je ziet en hoort NIETS. Herhaal!!
Ik zie niets, ik hoor niets..
Onthoud dit ook: je moet ALLES zien en horen. Herhaal!
I moet alles zien en horen.
Komt u binnen, juffrouw. Schiet op, of je wordt nat. Kom!
Gaat u zitten, alstublieft.
Grokje?. Alstublieft...
Ga uw gang.
Hé, het regent niet meer.
- Dankuwel. Oh nee, het is al goed.
Dat is het nieuwe meisje van Paradise.
haar naam is Jaruska.
Donderdag hebben ze de veearts gezien in Paradise.
Zo is dat! En hij nam een kamer met Helena!
Ho mannen, dat was woensdag, niet donderdag!
En niet Helena maar Vlasticka met-de-lange-benen.
Vlasticka met-de-lange-benen, degene die met ...
Dus begon ik niets en toch alles te horen.
alles te zien en toch niets te zien.
En nu wilde ik allen nog maar alles zien en horen in Paradise.
Wat is er van je dienst, jochie?
Het was zo totaal anders dan wat ik voor die tijd gewend was.
Het was zo verboden-mooi, dat ik niets anders meer wilde dan dat.
Vanaf dat moment keek ik met andere ogen naar de wereld.
Ik zit in een lastig parket, vindt u niet meneer Dite?
Helemaal niet. Verplaats alleen uw koningin...
Raspberry grenadine!
- Wat moet ik met mijn koningin? - Recht vooruit...
Zie wat je gedaan hebt, garnaal! Bedien je zo je tafels?
Hoe durft u! Ik zou niet luisteren naar die flauwekul.
- Hij heeft uw kleren geruïneerd. - Wat?
- Ik zal het moeten betalen. - Ik wil niets van u aannemen.
Kijk eens...
De rekening.
Kom vanavond naar Paradise.
Ik had een prachtig boeket wilde papaver gekocht.
Ze had een geur van frambozen om zich heen.
Ze verscheen in een zijden jurk, bezaaid met pioenrozen,
en bijen zwermden om haar heen als rond een Turkse honingwinkel.
Maar ik wist dat ik moest vertrekken.
Een leerling kellner kan niet de vrijheden nemen
die een gerespecteerd burger zich in stilte permitteert.
Maar er zat ook iets van geluk verborgen in deze tegenspoed.
Ik werkte bij Hotel Tichota.
De hotelier, dhr Tichota,stelde me aan op verzoek van mijn beschermengel:
Van Berkel's vertegenwoordiger, dhr Walden.
Het hotel leek als een sprookje. Het deed denken aan de Schone Slaapster.
Ik kon niet bedenken hoe dit hotel was ontstaan,
of waar het voor gebouwd was, of het mogelijk was er te leven.
het hotel deed denken aan een kabinetorgel:
iemand zou er een munt in gooien waarna het zou beginnen te spelen.
- Wilt u een wagonlading varkens? - Mijnheer!
- Wilt u er twee? - Wat stopt u in mijn mond?
- Een hele treinlading? - Okay!
Goed dan.
Ik besloot te gaan sparen om me het kamermeisje te veroorloven.
Ik heb nooit gelukkiger mensen gezien dan deze industriëlen.
Zoals alle rijke mensen waren ze net zo speels en blij als puppies.
We hebben midden in de zomer winterplezier.
Hier heb ik ontdekt dat degenen die zeggen
"arbeid adelt" dezelfde mensen zijn die de hele nacht zuipen
en eten met prachtige jongedames op hun schoot.
Ik kom vooruit in de wereld. Stop! Ik kijk er graag naar.
- Een pond salami als dessert? - Nee, laat dat aan de armen over.
Vroeger dacht ik dat de rijken vervloekt waren,
... en dat alleen zolderkamertjes, zure soep en piepers vreugde brengen.
Maar dat onze gasten gekeuvel over landhuizen leuk vinden.
Het kon ze niet schelen hoeveel ze uitgaven, ze voelden zich lekker.
- Goedenavond. - Wat geeft u mij te eten?
- Gaat het goed zo? - Jullie willen mij vermoorden.
Ik heb mijn kanker verwaarloosd.
Mijn lever is kapot en ik heb ongetwijfeld nierstenen.
Hele straten met appartementsgebouwen worden hier gekocht en verkocht.
Ik moet me niet overeten.
Er zijn zelfs kastelen verkocht en twee landhuizen.
Ik heb een krukassenfabriek te koop.
Hier worden fabrieken gekocht en verkocht, jachtgronden,
agenten hebben scheepstransporten geregeld door heel Europa.
Er werd hier een lening van een half miljoen geregeld voor de Balkan.
Ik ga niet onder de twee miljoen .. het spijt me
twee treinladingen munitie werden verkocht.
En allemaal opgesierd met champagne, oesters en dames.
Vanaf zeven uur zijn er de dames die je diner laten schitteren.
Dan belooft ze je de hemel maar maakt ze dat waar?
Een man denkt waarom wachten? Hoe eerder we vertrekken hoe beter.
Juffrouw, een privé-afspraakje? Hoe eerder we gaan hoe beter.
Nu nog niet, strax...
nadat de lichten in de bar uitgaan.
Nu nog niet, strax ... laten we nog een andere bar gaan sluiten.
Nu nog niet, als we strax alleen zijn.
Ze doet beloftes, laat zich kussen.
maar nu nog niet, strax
Mijn rekening!
De generaal was zo goed de volgende dingen te eten, te drinken en te breken:
drie flessen champagne, 66 kronen;
toen bestelde hij geroosterde gans; en twee dozijn oesters, 39 kronen;
drie flessen Beaujolais 1923, twee schildpadsoep, 32 en 20 kronen;
een dozijn slakken, 14 kronen,
de generaal vernielde een kristallen vaas, 169 kronen;
twee spiezen plus witte wijn, 36 kronen; een gebroken waterbokaal, 12 kronen;
twee aspergecrème, 16 kronen; een vlaggenmast, 57 kronen;
Japans porselein 1,327 kronen;
een 1918 Chateau Mouton Rothschild, 161 kronen.
En later bestelde en at de generaal een hele geroosterde haan 20...
Genoeg?
Genoeg.
Opnieuw wist ik dat ik moest vertrekken.
Ik moest ergens anders heen om te leren wat ik nog meer moest weten.
Voor als ik miljonair was en ik mijn eigen Grand Hotel zou hebben.
Opnieuw beval dhr Walden mij aan en had ik geluk
om aangesteld te worden door dhr Brandejs hotelier en miljonair,
eigenaar van het mooiste hotel van Praag.
Hotel Paris was zo mooi dat ik bijna bezwijmde.
Mijn geluk hield stand en ik werd geplaatst waar ik het meest kon leren.
onder het leermeesterschap van dhr. Skrivanek, maître d'hôtel
Het viel me op dat een kelner van dit verrukkelijke hotel
een hapje nam als hij dacht dat niemand dat zag.
Om een of andere reden leek hij me niet te mogen.
Schiet op, garnaal!
- Spreekt u zelfs Chinees? - Dat was Koreaans.
- Une table. - Un table...
- Une table, stomme koe! - Un table, stomme koe.
Stomme gans, ik ga je achterste slaan met mijn riem.
- Une table. - Eindelijk!
Une chaire...
Ze is een idioot. Une chaire!
A 'chair' is om je over heen te buigen.
- Putain. (hoer) - Putain...
- Putain. - Putain...
Natuurlijk ken je die.
- Aujourd'hui... - Wat?
Ja, we hebben schapenkop, kalfshersenen,
en in onze hoofden zit niets dan prut
Stomme idioot, hoe weet je dat?
Ik heb een medaille gekregen van de Keizer van Ethiopië
Die deftige meneer wil goulash- of penssoep.
Die deftige meneer wil geroosterd brood zonder knoflook.
Thee en geroosterd brood, geen knoflook Leer een galdieet herkennen.
Kijk naar hem; zijn lever is waarschijnlijk ook stuk.
Mijnheer, hoe weet u dat allemaal?
- Hoe weet u dat? - Ik diende de Koning van Engeland!
De koning, goeie hemel! U diende de Koning van Engeland?
Wie was dat?
Ze moet wel uit Parijs komen.
Dat is een zekere Julinka uit Oost-Praag
Hoe zie je dat?
U diende de Koning van Engeland...
Dhr Brandejs mocht die kelner. Hij was helemaal onder de indruk.
Zijn vermogen om zoveel borden te dragen was een acrobatische prestatie.
Ik begreep het nog niet, maar iedereen daar in het hotel zei
dat het resultaat hetzelfde zou zijn als zij dat moesten doen
omdat een eersteklas kelner dat nu eenmaal moet kunnen.
En ik was gepromoveerd tot eersteklas kelner,
onder het strikte bewind van maître d' Hotel, Dhr. Skfivanek.
Ik erfde van mijn voorganger ook andere plichten.
Hoe was dat, met de Keizer van Ethiopië?
- Geloof je me niet - Zou ik?
Nodig me uit voor een etentje en vertel me er alles over.
De mens is onverwoestbaar. Hij transformeert, ondergaat metamorfoses.
Ieder mens bevat voldoende fosfor
om er tien doosjes lucifers en een ijzeren spijker van te maken om
... zichzelf aan op te hangen. Goedenavond.
De mens is onverwoestbaar, zowel mentaal als fysiek.
Een mens bevat ook voldoende water
om er tien liter penssoep mee te maken. Ik heb honger!
Dit kan ik niet opeten.
Ik denk dat ik mijn kanker heb verwaarloosd, en ik heb een maagzweer.
Mijn lever is helemaal op en ik heb zonder twijfel nierstenen.
Ik heb een goed hart goeie longen, goeie benen ...
De dokter zegt dat hij nog nooit zo'n 60-jarige heeft gezien.
Ik haal de negentig wel!
Is dat geen schandaal? Wie heb ik beledigd? Waarom moet ik zó leven...
Sorry, maar we hebben geen spiegel.
Is het waar dat de mens kwaadaardig is, stom en misdadig?
Het is nog erger.
Alle filosofen en profeten, behalve Jezus Christus.
Het is allemaal tuig,
schurken, smeerlappen en moordenaars.
De wereld zou zonder hen beter af zijn.
- Wij in de 20ste eeuw... - Hoe was dat met die Keizer?
Het is waar: ik heb een medaille van de Keizer van Ethiopië.
Wij in de 20ste eeuw zijn geneigd
om de glorie in onszelf te zien en de schande in anderen.
Zo begon de rotzooi. En in die onvoorstelbare chaos...
Het is echt een medaille van de Keizer van Ethiopië.
Ik was zo gezegend dat dit hoogst bereikbare eerbetoon
plaats vond in Hotel Paris.
Deze hooggeplaatste Afrikaanse gast koos ons hotel
om er een galabanket te houden voor de regering en het corps diplomatique.
Zijn koks namen een levende kameel mee naar het hotel.
Het protesteerde vaagjes "Nee-nee" om niet gekeeld te worden
Maar z'n keel werd kosher doorgesneden en bloed vulde de hoteltuin.
Daarna vilden de koks de hele kameel,
legden een groot vuur aan en roosterden hem.
Ze vilden antilopen en roosterden die.
Daarna stopten ze gevulde, half geroosterde kalkoenen in de antilopen.
Lege plekken vulden ze op met honderden hardgekookte eieren.
en stopten de met kalkoenen gevulde antilopen in de kameel.
De kalkoenen waren gevuld met vis, en alle vrije ruimtes met eieren.
bier drinkend bestrooiden ze alles met speciale, sterke kruiden.
Toen de tafel was gedekt arriveerden de Keizer en verscheidene
Ethiopische potentaten, samen met onze minister-president en andere vips.
En toen werd die Afrikaanse specialiteit uitbundig opgediend,
Een klein aandenken van de Keizer van Ethiopië
De Keizer was tevreden. Het werd geregeld dat
de oudste en meest aanzienlijke van het personeel, dhr. Skrivanek,
zou worden onderscheiden voor het voortreffelijke banket.
En alweer wist ik dat ik niet lang meer zou blijven.
Niemand zou me vergeven dat alleen ik die onderscheiding had ontvangen.
Goedenavond!
Schiet op, verdomme!
Ik zal je ranselen met mijn riem!
Ik wist dat dat meisje van de chocoladefabriek
dat gestraft werd omdat ze overal sliep
niet gelukkig zou zijn.
In plaats daarvan zou haar levend treurig mooi zijn.
Een leven met haar zou zowel smartelijk als vervullend zijn.
En ik dacht dat het haar niet kon schelen wie hier zou wonen.
Dat het haar niet kon schelen wie hier allemaal hebben geleefd.
Eeuwenlang hadden ze hier geleefd,
maar ik wist niets over de mensen van wie ik nu de rommel opruimde.
Ik moet duidelijk aanspraak maken op dit gebied
maar het is een aanspraak die ik tot een goed einde moet brengen.
De voorgeschiedenis van dit probleem:
In 1918,via het beginsel van
het recht op nationale zelf-beschikking herschiepen diverse gestoorde
zogenaamde staatslieden Centraal-Europa.
Daaraan dankt Tsjechoslowakije haar bestaan.
Die staat is gebaseerd op de leugen dat er een Tsjechoslowaakse natie bestaat.
De vader van die leugen is Benes.
Ik begon meer aandacht aan mezelf te besteden.
Ik kleedde me leuk in mijn vrijetijd,
en ik begon hakverhogingen te dragen waardoor ik langer leek.
Spoedig na Hitlers toespraak werd Sudetenland bezet.
Zegevierende Duitse studenten liepen door de straten van Praag.
Als wraak trokken Tsjechen hen hun witte sokken van de voeten.
En ik zag hoe alle Tsjechen oneerlijk waren jegens de Duitsers,
en ik schaamde me dat ik lid was geweest van de Sokol gymclub.
Tsjechische vandalen trokken de kniekousen uit van een jonge vrouw.
In het Tsjechisch schreeuwde ik uit: "wat doen jullie, stelletje tuig"?
Ik schreeuwde tot ze ons lieten gaan.
Ze namen haar sokken mee alsof het een witte scalp, een trofee, was.
Het meisje hijgde: "Neem maar mee, Boljsewistisch tuig."
"Om een lerares uit Cheb zo te beledigen!"
Praag is een mooie hoofdstad.
En het staat iedere Duitser vrij om door de straten te lopen.
Ik was zo boos dat ik mijn lidmaatschaps- kaart van Sokol wilde vernietigen.
Maar die kon ik niet vinden.
Er zal een dag komen waarop de Führer elke Duitser,
-van het Boheemse bossen tot aan de Karpaten- zal bevrijden.
Waarom is het hier zo uitgestorven?
Dit was een Duits dorp.
Duitsers en Tsjechen leefden hier eeuwen lang naast elkaar.
Hitler kwam, en de Tsjechen moesten weg.
Toen verloren de Duitsers de oorlog en moesten ze vertrekken.
Ze vestigden zich opnieuw.
Ik begreep waarom de politieke leiders zich opnieuw moesten vestigen:
ze waren wreed, ijdel en trots dat werd hun ultieme ondergang.
Wat ik niet begreep was dat de arbeiders ook weg moesten,
handen die nog vervangen moeten worden.
- Waar was jij in de oorlog? - Nee. Tsjechen voeren geen oorlog.
Het pact van München, schreef voor dat alle gebieden, bewoond door
een Duitse meerderheid werden toegevoegd aan das Reich, wat leidde tot versnelling
van de bezetting van Tsjechische grensgebieden door het Duitse leger
De regering, piekerend over de moeilijke internationale situatie,
en gedwongen door het pakt van München,
kon niets anders doen haar voorheen trotse hoofd te buigen
voor een onontkoombare druk.
De Tsjechische inwoners werden in staat gesteld om naar het binnenland te verhuizen
waar ze nieuwe huizen zochten.
We zijn het solidariteit verplicht hen te vinden
en als ze in deze omstandigheden in staat zijn om werk te vinden.
een gebied dat nu door Duitse inwoners wordt bezet.
De Duitse Kanselier Adolf Hitler wordt hartelijk ontvangen.
Vanaf zijn Berlijnse adres verzekerde de Rijkskanselier
de wereldmachten dat hij geen verdere territoriale claims had.
Meester Max Svabinsky werkt aan het ontwerp van een nieuwe postzegel.
Deze uitgave was noodzakelijk vanwege de politieke ontwikkelingen.
Graveur Bedrich Heinz werkt Svabinsky's ontwerp uit,
en andere specialisten maken de postzegel klaar voor de drukkerij.
Spoedig zal de postzegel overal klanten in verrukking brengen,
evenals verzamelaars en bewonderaars van Master Svabinskv.
Hier heb je je zakdoek terug.
Ik heet Lise.
- En ik ben Dite. - Dite? Dat betekent 'kind'.
Mijn naam is Dite. Jan Dite.
Mijn geboorteplaats is zo klein dat ik vorig jaar voor het eerst steenkool zag.
Ik kom uit Cheb.
Ik ben lerares natuurkunde en plaatselijk zwemkampioene.
Ik ben Maître in Praags mooiste hotel: Hotel Paris.
Maître d' Hôtel? Niet precies, maar binnenkort.
Behalve longen zult u elk gerecht van de kaart lekker vinden!
Alleen mineraalwater, alstublieft. Kent u iemand die postzegels verkoopt?
- Das Menu, bitte - Pardon?
- Das Menu. - Pardon, dat versta ik niet.
- Die Speisekarte. - Pardon, dat versta ik niet.
Als er oorlog komt zakt alles in waarde, behalve postzegels.
Ze zijn makkelijk te verbergen en te vervoeren.
Ik heb alles verkocht en kocht er postzegels van!
Postzegels, geen goud of juwelen. Waardepapieren? Postzegels!
Er komt oorlog, alles zakt in waarde, behalve postzegels.
Deze verdomde Tsjechen zijn gespuis, uitschot, slaven, varkens...
Mâitre Skrivanek heeft me geleerd
dat ik moet herkennen waar hoge heren vandaan komen,
ik moet Tsjechen kunnen onderscheiden van Duitsers, Fransen en Polen ...
hij zei dat ik moet leren te weten wat een klant gaat bestellen,
Ik moet in staat zijn te schatten hoeveel geld een klant bij zich heeft.
En dus hoeveel hij zal of zou moeten uitgeven.
En ik moet ook weten wie nog niet bediend is.
en wie graag wil betalen, zonder met zijn vingers te hoeven knippen.
Ik zag dat ze net zo klein was als ik, en móói!
En ik merkte dat ze op dezelfde manier naar mij keek.
Ze keek naar mijn stroblonde haar en mijn schapen-blauwe ogen.
En ik wist dat ik haar moest beschermen tegen alle Tsjechen
die dit kleine Sudeten-meisje schade zouden kunnen aandoen.
Ze vertelde me dat ik de mooiste blonde haren van de wereld had.
en ik vertelde haar dat als ik Mâitre d'Hotel zou worden
ik geld bij elkaar zou sparen voor een eigen hotel.
Met zo'n medaille kunnen we een hotel openen in Sudeten-Duitsland,
of in het Boheemse Paradijs.
We noemen het "Hotel de Orde van het Ethiopische Keizerrijk".
Ik ben gek op jou. Je bent zo dapper om mij
te beschermen tegen het Tsjechische gepeupel.
Ik ben geen Duitser.
Lise leerde mij het belang inzien van zuiver bloed,
en dat rassen zich niet mogen mengen.
Ze zei dat ras niet door taal maar door bloed wordt bepaald.
En dat het mengen van bloed het superieure ras schade doet.
Dat vermenging met 'n inferieur ras de culturele kracht verzwakt...
Maar ik wist niet hoe, en ik wilde er ook niet naar luisteren.
Tenslotte vroeg Lise mij mijn stamboom te onderzoeken,
omdat ik de een of andere Duitse voorouder moest hebben.
Ik zei dat er op grafsteen van mijn grootvader "Johann Ditie" stond.
en dat hij een kamerdienaar was van een edelman.
(Ik schaamde me ervoor dat hij koetsier was),
maar in haar ogen was dat hoger dan een Tsjechische graaf.
Deze klant wil thee met brood en boter.
Deze klant wil Praagse ham met augurkjes.
en een pilsje.
- Een pilsje en Praagse ham! - Met wat augurkjes erbij!
Wedden dat ik weet waar deze dame vandaan komt?
Van zo'n Tsjechische kliek kan je nix beters verwachten!
Mijnheer Dite!
Je bent geen goede Tsjech; Je bent ontslagen.
En ik zal ervoor zorgen dat je nergens in Praag aan de slag komt.
Praag is een mooie stad in het Reich. Eens komt de dag dat de Führer
elke Duitser zal bevrijden van het Boheemse bos tot en met de Karpaten.
Ze vertelde dat Rijks-Duitsers naar Slavisch bloed verlangden.
Dat ze duizenden jaren hebben geprobeerd er mee te trouwen.
(President van de bezette landen:) Tsjechisch Volk,
ter elfde ure heb ik besloten om, met instemming van de regering,
op audiëntie te gaan bij Rijkskanselier Adolf Hitler.
Na een lang gesprek met de Rijkskanselier
en na de zaken onderzocht te hebben
heb ik besloten te verklaren
dat ik het lot van de Tsjechische natie en staat overdraag
in de handen van de leider van de Duitse natie.
In ruil voor dit teken van vertrouwen ontving ik de belofte
dat onze natie gegarandeerd onafhankelijk blijft
en ons recht om ons nationale leven te ontwikkelen.
Het heeft niets geholpen dat u de Koning van Engeland diende.
- Wat is dat? - Een spiegel.
De dorpelingen gaven me er een heleboel. Ze waren blij dat ze weggingen.
Ze zeggen dat Duitsers verschijnen als je er in kijkt.
- Geloof je dat?. - Nee.
Mezelf zien is voldoende.
De wetten van Neurenberg bepalen dat ik, omdat ik burger was van een ander land,
ik, om met Lise Rapanek te kunnen trouwen, onderzocht moest worden
om te zien of ik geschikt was om Arisch Duits bloed te bezwangeren.
En nu jongeman, net als in je jeugd...
Gemene Verraders Terecht Geëxecuteerd!
Nog steeds nix?
Die pareltjes zaad werden uitstekend bevonden
om een Arische vagina op waardige wijze te bevruchten.
En de ambtenaar voor de bescherming van Duits bloed en eer
kon geen bezwaren bedenken tegen mijn huwelijk met Arisch Duits bloed.
Ik vond het een geweldig gevoel deel te hebben aan een feestelijkheid
met jonge mensen die net zo blond waren als ikzelf.
En hoewel ik geen behoorlijk Duits kon spreken, voelde ik me een Duitser.
Lise legde aan iedereen uit
dat ik haar Duitse eer had verdedigd tegen Tsjechisch gespuis.
En ik probeerde te wennen aan de rol van een gedoogde Arische-Bohemer.
maar ik liet niet met me sollen.
ik wist dat ieder van de ambtenaren Lise het hof kon maken,
maar ik was hoe dan ook de enige die haar behaagde.
Omdat ik de noodzaak ken
van liefde en spel en speelsheid achter gesloten deuren.
Dit begreep ik toen ik Jaruska's buik versierde met madeliefjes.
En de buiken van Vanda, Julinka en anderen met wat dan ook.
- Mâitre, ze ... - Ik weet het.
Als lid van het Duitse leger
versierde Lise een baantje voor mij op een onverwachte plek:
Hotel Tichota. Maar dat heette niet langer Tichota.
Dit is een kieskeurig menselijk kweekcentrum
waar toekomstige moeders de nieuwe burgers van Europa in hun buiken dragen.
Hier wordt het bloed gemengd van zuivere Duitse meisjes en soldaten.
De dokter legde uit
dat Duitse soldaten hier komen als stamboek-beren
om langs wetenschappelijke weg Duitse vrouwen Duits te bevruchten.
Ik moest op de meisjes passen,
zodat ze op de juiste wijze werden voorbereid op hun wip.
Ik stelde me voor dat de dingen precies zo zouden verlopen als
tussen koe en stier en de geiten en bokken uit mijn dorp.
Ik had de stichter kunnen worden van een heel nieuw Europa.
Geïnspireerd door het succes van de Blitzkrieg vertrok Lise naar het front.
Ze ging vrijwillig, omdat we
de Führer geen nieuwe Duitser konden aanbieden.
Ze liet me in de steek.
Trots dat ze zou behoren tot het fijnste leger ter wereld.
Ik was somber omdat ze wegging,en misschien nooit terug zou komen.
Ik hield van dat kleine leraresje uit Cheb, dat net zo klein was als ik.
Alle andere vrouwen uit mijn leven waren langer.
Lise was de enige die ik recht in de ogen kon kijken.
En nu pas drong het tot me door dat er ergens een oorlog gaande was,
en dat mijn vrouw mij voor die oorlog verliet,
en dat mijn vrouw mij voor die oorlog verliet.
Mijn buren lieten me in de steek om elders hun muzikale wortels te zoeken.
Ik verlangde naar iemand dicht bij me.
Ik keek naar mezelf en zag iemand die ik niet kende.
Iemand die tegen zichzelf begint te praten,
laat het geheugen plaatjes uit het verleden presenteren.
Maar dan benadert hij zichzelf,
met vragen en zelfonderzoek,
hij klaagt zichzelf aan als officier van justitie èn hij verdedigt zichzelf.
Terwijl de mensen het slecht hadden diende ik de Duitse meisjes
die 's nachts onder wetenschappelijk toezicht
waren toevertrouwd aan soldaten en de Waffen SS.
Deze vrouwen zagen een bediende in mij, ondanks mijn mooie kostuum.
Ik was een bijzaak tegenover wie schaamte niet nodig was.
Ze zorgden ervoor dat buiten mij geen enkele man hen kon gadeslaan,
terwijl ze naakt waren en zich afdroogden met hun gouden buiken,
en nauwkeurig en accuraat hun poesjes droogden, alsof ik er niet bij was.
In mijn vrije tijd schreef ik een lange brief aan Lise.
Nadat Warschau was ingenomen had ik daar een adres van haar.
Daarna stuurde ik brieven naar Parijs.
Lise schreef me vanuit Kiev en Smolensk.
Tenslotte kwamen er droevige brieven uit Oost-Pruissen.
De glorierijke Duitse opmars werd een glorie-loze aftocht.
En Lise kwam thuis omdat ze geen plezier meer had in de strijd.
Ze kwam echter niet met lege handen thuis.
Ik vond deze postzegels in Warschau en op andere plekken,
tijdens het inspecteren van huizen van gedeporteerde Joden.
Volgens de Zumstein catalogus
maken alleen al deze vier postzegels ons miljonairs.
Gedeporteerde Joden?
Zeker. Wie weet waar die mensen nu zijn?
We gaan na de oorlog een hotel kopen. Een groot hotel!
Deze postzegels zullen zóveel opbrengen
dat we in staat zijn om waar dan ook een groot hotel te kopen. Hotel Ditie.
Alleen al hiermee kan je het hele Ritz in Parijs kopen.
De oorlog duurde voort, maar ze stopten met het kweken van mensen voor een nieuw Europa.
Dat schiep ruimte voor de overlevenden die opnieuw een wapen konden vasthouden.
Ze konden zelfs worden klaargestoomd om zonder arm of been weer deel te nemen aan de oorlog.
En ik zag dat de Duitsers de oorlog verloren hadden.
Hun gezichten verrieden hoe de zaken op het slagveld ervoor stonden.
Als ik naar ze keek wist ik dat het snel voorbij zou zijn.
En ik keek er naar uit om samen met Lise een hotel te kopen.
Ik kijk naar mezelf, en hoe meer ik kijk, hoe gealarmeerder ik word.
Ik kijk alsof ik een vreemdeling ben die ik beschuldig maar verzuim te verdedigen.
Ik kijk naar mezelf en ik ik word ziek van wat ik zie.
Het ongelooflijke is werkelijkheid geworden.
Mijn doel was een hotel te kopen en miljonair te worden.
En ik kocht een hotel en ik werd miljonair.
Na de oorlog verkocht ik de postzegels
die Lise had gevonden in de huizen van gedeporteerde Joden.
Dhr. Tichota kwam niet terug, en ik had genoeg geld
om dit hotel te kopen en het open te stellen voor miljonairs.
En toen ik niet meer wist hoe ik mijn geld moest uitgeven
kocht ik aandelen en buitenlandse valuta
Dhr. Walden bedekte de vloer met geld, ik gebruikte het mijne als behang.
Iedere gast zou kunnen zien hoe rijk ik was.
Miljonairs zouden zich vergapen en jaloers op me zijn.
Maar drie jaar later verdwenen de miljonairs.
De luisterrijke februari-putsch was in aantocht.
- Dus niets hiervan is nog van mij? - Niets, nee.
Zoals ik al zei annexeert het volkscomité dit hotel,
al uw bezitsrechten worden overgedragen aan het volk.
- Is zelfs deze stoel niet meer van mij?. - Nee.
Zelfs niet het dure meubilair dat ik kocht?
Zelfs niet het voedsel in de koelkast?.
Alles is nu van het volk, het behoort ons allemaal toe.
Vanaf nu bent u de bedrijfsleider.
We hebben het gehad met uitbuitende kapitalisten,
en we sluiten alle miljonairs op.
Ho eens even, ik ben ook miljonair.
- Niet meer. - Ben ik wèl!
Kijk naar de miljoenen die ik op de bank heb!.
- Hoeveel heb je er dan? - Vijftienmiljoen.
Dan ga jij 15 jaar de bak in!.
Daaruit leidde ik af dat het postzegel-geld geen geluk bracht..
En was ik uiteindelijk ook blij met deze afloop.
Want al zat ik in de bak, ik was waar ik altijd had willen zijn:
ik zou omringd zijn door miljonairs, ik zou bij hen horen.
Een mens wordt vaak, tegen zijn wil, het meest menselijk
als hij vastloopt, als hij het spoor bijster raakt en zijn zekerheden verliest.
Ik heb honger.
Hier is uw wisselgeld van dat honderdje.
Het bier hier is goed. Ik heb nix meer te wensen.